Ey güzel sevdiğim! Hayatı,yaşamayı sen sandığım,en güzel
günlerim,unutamadığım SEN...Bazen nasıl vazgeçtiğime inanamıyorum,
Hayatımı senden ibaret sandığım günler.
Çabuk geçti güzel günler,senden önceki gibiyim şimdi.
Sensiz,sessiz şimdi heryer,tek fark sen varken gözlerim şimdi
ise;karanlık geceler ağlıyor sensizliğe...
Eskisi gibi inatçı değilim artık,inatçılığımla kaybetmişim herşeyimi
meğer, şimdi diyorum bir canım kaldı artık onuda...
Ama yine de şükrediyorum,senin sayende çok şey öğrendim en önemlisi
seni tanıdım ve güzel anılarımı...
Çoğu zaman içimi acıtsada ela gözlerin seni sevdiğim günleri
hatırlatıyor bana...
Görmek,hatırlamak istemiyorum dedikçe üzerime geliyor sözlerin yine
susuyorum...
Sanki hesap soruyosun bana rüyalarım da ama kabul etmiyosunki kendin
hazırladın sonunu.Belki sözlerindi seni bende bitiren belki de...
Seni sevmek senden vazgeçmekmiş yeni anladım..
Bilseydim ikimizide kandırmazdım.
Kimbilir daha neler öğrenirim hayattan...
Sensiz nekadar olabilirse acı çekmek.
Boşver be güzelim sen bildiğini oku hayata.
Ben olmasamda sen ikimizin yerine de yaşa olur mu?
BEN,YAŞARKEN ÖLMEYİ ÖĞRENDİM,
SEN İSE;BENSİZ YAŞAMASINI ÖĞREN...